San Fernando

Uiteraard zijn we weer vroeg aan de wandel, overal prachtige bloemen, uitzichten, een klein paradijs. San Fernando is niet het grootste eiland , dat is Mancarrun.
Na een heerlijk ontbijt met veel vers fruit , stappen we in de boot, eerste stop is een vogel eiland. Hier mogen geen mensen op komen, het is een broedplaats voor tientallen soorten vogels. Het is beschermd gebied. We zien prachtige vogels: witte reigers, aalscholvers, slangehalsvogels, The tiger heron" , een vogel , die als hij zijn lange nek strekt daar geel/zwarte strepen op heeft. Ook heel bijzondere, maar daar weet ik de naam niet meer van. Er vliegen diep roze lepelaars en er ligt een kaaiman te zonnen, toch nog eentje van bijna twee meter. Moeilijk te zien, want ze gaan volledig op in de achtergrond.
De meeste eilanden zijn onbewoond , op de vier bewoonde eilanden wonen slechts een paar honderd mensen, verdeeld over een aantal families. Ernesto Cardenal vestigde zich hier op één van de eilanden en merkte dat mensen wel gevoel voor kunst hadden. Hij zag dat er een bijzondere vorm van schilderkunst was," native Art" . Om te zorgen dat behouden bleef en de mensen hierin te ondersteunen, zorgde hij voor een Argentijnse schilder die de kunstenaars hier les gaf. We bezoeken het eiland van de schilders en maken kennis met een schitterende mam van 80 plus, die Ernesto ( die overigens nog leeft en inmiddels boven de 90 is) nog heeft gekend en hier les heeft gehad . De man schildert nog steeds, hij is aan staar geopereerd en ziet weer prima. Hij gebruikt olieverf. Het is bijzondere schilderkunst , het is heel kleurrijk, lijkt wat kinderlijk, maar dat is het niet, er worden heel veel vogels, bloemen op afgebeeld, in een zeer kleurige vormen, soms heel klein. We bezoeken drie huisjes, waar elke schilder toch net even iets andere stijl heeft.
De oude man heeft twee prachtige oorkondes aan de muur hangen en zelfs de paus is bij hem op bezoek geweest, hij vertelt er graag over. Klein schilderijtje gekocht, ik houd wel van die kleurige dingen.
Hierna naar Mancarrun, hier is zelfs een klein museum, een kerk en houtsnijwerk te bewonderen.
We gaan eerst naar het museum, het is dicht, maar de sleutel wordt even opgehaald. Er staan wat pre Colombiaanse potten en offerstenen.
De kerk is fantastisch: Ernesto Cardenal was behalve dichter ook priester. Hij hield er echter heel eigen ideeën op na en vond dat de kerk er voor iedereen moet zijn. Hij wilde geen beelden van heiligen omdat de mensen dan langs al die beelden moesten lopen en kruisje slaan. Twee beelden aan de zijkant was genoeg. Ook geen kerkbanken staan er , maar in houten banken in vrolijke kleuren, en dan het heel bijzondere : hij gaf de kinderen in het dorp opdracht een tekening voor de kerkmuren te maken, gewoon wat ze zelf leuk vonden mochten ze tekenen. Vervolgens koos hij van de stapel tekeningen er een groot aantal uit, liet een kunstenaar komen en deze heeft op de witte muren al deze kleurige onderwerpen geschilderd. Je ziet dus bootjes, dieren, bloemen , etc. Boven het , ook heel kleurige altaar, hangt een heel mooi , heel apart kruis, tegen een kleurrijke achtergrond. Je wordt er erg vrolijk van. Ook rondom de twee heilige beelden zijn de tekeningen gemaakt. De achterkant van de kant is een wand van gaas in vierkante frames , je kijkt dus zo naar buiten. Ernesto wilde geen strenge kerk met allerlei regels. Toen de paus hier op bezoek kwam werd Ernesto op het matje geroepen. Hij moest op zijn knieën om zijn " fouten " te erkennen!
Ernesto heeft nog steeds heel veel aanzien in Nicaragua , hij is altijd voor het welzijn van de mensen opgekomen. Hij heeft zich ook nu uitgesproken tegen de recente plannen van de president.
Daarna het houtsnijwerk bewonderd in de huisjes van deze kunstenaars. Ook dit is fraai beschilderd en vol kleur. Ook Mancarrun is een leuk eiland.
Halverwege de middag zijn we weer terug, late lunch, chillen in de hangmat, zelfs het zwemwater is te warm. Koude douche en wandeling op het eiland. Dit keer de zonsondergang op de punt van het eiland bewonderd, er is hier een hostel met een terras waar je van verse ananassap kan genieten.
Vanavond de rekening betalen, dat is best ingewikkeld voor de mensen hier: klein geld is een probleem en niet iedereen heeft het gepast, wij ook niet. Drie keer geven we 3 briefjes van 500 Cordoba, maar ze hebben niet terug en wil men dat we met losse briefjes van 100 komen, maar die hebben we dus niet. We willen de anderen voor laten gaan, maar dat wil de " baas van de kassa" niet. Uiteindelijk komt Heather ons uit de brand helpen, door iedereen zijn eigen rekening te geven, wie met gepast geld kan betalen, doet dat en zo komt er ook wisselgeld op tafel.
Eind goed, al goed.